U mojej siostry zaczęło się właśnie tak. Od gorszego samopoczucia. Od chwil, kiedy nie mogła się skupić, kiedy praca, rozmowa, zwykłe logiczne myślenie stawały się nagle trudne. Potem przyszedł ból – silny, nie do zniesienia.
I w końcu diagnoza, która zatrzymuje świat:

guz mózgu – astrocytoma IV stopnia.

Najbardziej złośliwa forma.

Była operacja. Strach, nadzieja, niepewność.
Ale to nie koniec walki – to dopiero jej początek.

Dziś moja siostra nie jest już w pełni sprawna. Ma problemy z ręką. Czasem trudno jej mówić. Każda najprostsza czynność wymaga wysiłku. Każdy dzień to walka, której nikt nie powinien musieć toczyć.

A obok niej jest ktoś, kto nie rozumie jeszcze, czym jest choroba.
Jej 8-letni synek.

Dla niego mama to cały świat.
Bezpieczne miejsce. Uśmiech. Miłość.
On nie wie, czym jest „astrocytoma IV stopnia”.
On tylko wie, że chce mieć mamę.

I właśnie o to toczy się ta walka.

Istnieją terapie, które dają nadzieję. Nowoczesne, zaawansowane metody leczenia – jedyna szansa w tak trudnym przypadku.
Ale są poza naszym zasięgiem finansowym.

Nie są refundowane. Wymagają dalekich wyjazdów, kosztownych konsultacji, ogromnych środków finansowych.

Kosztów, których sami nie jesteśmy w stanie udźwignąć.

Dlatego prosimy o pomoc.

Nie o cuda.
O szansę.

O możliwość walki.
O czas – ten najcenniejszy, który mama może jeszcze spędzić ze swoim dzieckiem.

Każda wpłata to coś więcej niż pieniądze.
To realna pomoc. To kolejny krok w leczeniu. To nadzieja, która nie pozwala się poddać.

Jeśli możesz – pomóż.
Jeśli nie możesz – udostępnij.

Bo czasami życie jednego człowieka zależy od dobra innych.

Dziękujemy za każdą pomoc.
Za każdą myśl. Za każdą złotówkę.

Tylko w Was nadzieja.