Rak jelita z przerzutami zaatakował nagle. Pomóżmy Pawłowi wygrać ten nierówny bój!

Witam, Moi Drodzy,

Po długiej przerwie spowodowanej stanem mojego zdrowia wracam z nowymi informacjami. Ostatnie dwa tygodnie były dla mnie niezwykle trudne. Przełomowy był dla mnie 26 lutego, czwartek - już od rana czułem się bardzo źle. Już po ostatniej chemioterapii (dwa dni wcześniej) nie mogłem jeść i strasznie męczyły mnie wymioty. Dodatkowo do objawów doszły silne dolegliwości bólowe w jamie brzusznej. W godzinach nocnych moja żona wezwała karetkę. Po wstępnych badaniach podano mi kroplówkę i zostałem w domu.

Nad ranem obudził mnie ból oraz wymioty. Było jasne, że czas jechać do szpitala... W szpitalu wykonano liczne badania i trafiłem na oddział chirurgii ogólnej. Wykryto u mnie zrosty w jelicie cienkim i zmiany w otrzewnej. Początkowo wdrożono leczenie farmakologiczne, ale niestety to nie pomogło i w niedzielę stało się jasne, że konieczna będzie operacja ratująca moje życie. Zoperowano mnie. Po operacji kolejny tydzień był dla mnie koszmarny (pominę szczegóły - nie chcę do tego wracać). Do domu wypisano mnie w dzień moich 40 urodzin 10 marca, wtorek. Mimo drugi raz odroczonego terminu 6 chemioterapii miało być tylko lepiej. Było lepiej przez 1 dzień... Powrót do domu, pozytywne myślenie, opieka najbliższych, wszystko miało iść ku lepszemu.

11 marca wieczorem kolejny raz jedziemy na SOR Gorzowskiego szpitala, tym razem dolegliwości są inne, strach i ból nie do opisania, a wstępna diagnoza dosłownie zwaliła mnie z nóg - tym razem dodatkowo wstępnie zdiagnozowano przetokę odbytu. Zoperowano mnie kolejnego dnia, z powodu słabej wątroby zmieniono decyzję co do rodzaju znieczulenia. Diagnoza wstępna na szczęście nie potwierdziła się. Usunięto mi natomiast ropień będący następstwem niedrożności jelita cienkiego, zaparć i biegunek. Kolejnego dnia wyszedłem ze szpitala do domu.

Jestem na etapie leczenia i gojenia ran pooperacyjnych, oczekiwania na termin 6 chemioterapii i wykonania badań obrazowych. Nastawiam się na kolejną walkę - choć nie jest łatwo, nie poddam się...

Kochani kolejny raz z całego serca dziękuję Wam za wszelkie okazane dobro i wsparcie. Do usłyszenia. Pozdrawiam, Paweł.

Witam, Moi Drodzy, mamy dziś wtorek 24 lutego 2026 r., 137 dzień mojej nieustającej walki o zdrowie od momentu, kiedy usłyszałem diagnozę. Na dzisiejszy dzień zaplanowany mam 5 wlew chemioterapii. Za oknem jak zwykle szaro i mokro. Rano zmierzam do szpitala. W plecaku ten sam bagaż: woda, kocyk i coś do zjedzenia. Wyniki w granicach normy i jest pozytywna decyzja. Chemia zostanie podana - kamień spadł mi z serca, uczucie niepewności powoli odpuszcza. Kilka godzin w tym przytłaczającym miejscu, myśl goni myśl, jakoś muszę przetrwać. Staram się zająć myśli czymś pozytywnym, zostały 24 dni do wiosny, może uda się wychodzić na krótkie spacery z żoną i dziećmi, będzie więcej słońca i choć trochę pozytywniej... A teraz zbieram wszystkie siły, jakie w sobie mam i wraz z każdą kroplą zlatującą z worka chemii podejmuję walkę o zdrowie i życie.

Kochani, jak zawsze z całego serca dziękuję, że jesteście ze mną. Wasze wsparcie ma dla mnie ogromne znaczenie i daje siłę do działania oraz walki z chorobą. Dziękuję. Do usłyszenia.

Pozdrawiam,

Paweł